Weggebruikers

fietsDagenlang kan het me achtervolgen wanneer iemand onterecht onaardig tegen me is in het verkeer. Niet omdat ik het erg vind dat mensen onaardig tegen me zijn maar juist het onterechte aspect maakt me zo verdrietig of boos.

Boos word ik vooral als iemand zich met mijn weggebruik bemoeit terwijl ik daar niemand mee tegenwerk. Bijvoorbeeld laatst toen ik naar huis fietste uit mijn werk. De weg waarop ik fietste moest ik oversteken om een bruggetje over te gaan. Ik zag een aantal auto`s aankomen waardoor ik besloot alvast aan de linkerkant van de weg te gaan rijden zodat ik niet op die auto`s hoefde te wachten om over te steken. ‘Extreem voorsorteren’ zou je dat kunnen noemen. Het was een brede weg en de auto`s zouden echt geen last van me hebben. Niks aan de hand dus, niet helemaal zoals het hoort maar ook niet levensgevaarlijk. Wat er gebeurt er nou?! De eerste auto die me tegemoet komt rijdt expres helemaal langs de stoep, zet mij vervolgens klem en vertelt me even op een net zo vriendelijke toon dat dit toch echt niet de bedoeling is. Nou,je snapt…ik werd furieus…van binnen. Van buiten kon ik de man slechts een dodelijke blik toewerpen.
Alles wat ik tegen hem wilde zeggen schreeuwen in de trant van…”waar bemoei je je mee? Ik doe toch niemand kwaad! Je kan er toch makkelijk langs! Laat me met rust!” Dat herhaalde zich de rest van de dag in mijn hoofd.

Verdrietig word ik wanneer mensen me gaan uitschelden om iets wat ik niet opzettelijk verkeerd deed. Zo reed ik een keer door rood -op de fiets dus dat mag soms- terwijl er van rechts iemand aangesjeesd kwam die me bijna van mijn sokken reed. Blijkbaar had zij een groen stoplicht gezien want ze begon van alles tegen me te roepen waarvan niks aardig was bedoeld. Enigszins terecht, denk je nu misschien. Wáre het niet, dat de scheldende mevrouw zelf over de stoep aangetrapt kwam. Dat mag ook soms maar eigenlijk niet. Ik had haar dus onopzettelijk gemist tijdens mijn ‘wel of niet door rood’ beslissing. De tirade die volgde vond ik zo onterecht dat ik alleen “ohh sorry” kon uitbrengen terwijl de tranen in mijn ogen stonden. Achteraf had ik haar zo graag staande willen houden om haar te vertellen dat ik het helemaal niet expres deed, dat ze me echt niet zo had hoeven uitschelden en dat ze zelf net zo fout zat.

Mensen gaan er bij incidenten in het verkeer al gauw vanuit dat je het opzettelijk doet en reageren hier dan ook naar. Ik ben daar dus ontzettend gevoelig voor en bedoel het nooit asociaal, het zijn altijd foutjes of weloverwogen keuzes waar niemand zich mee hoeft te bemoeien.
De tweede situatie is zelfs al minstens vier jaar geleden maar nog altijd wil ik de vrouw graag vertellen dat ze me niet had hoeven uitschelden.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *