Tussenstand

Een paar weken terug schreef ik over mijn afwezige liefde voor hardlopen en de laatste kans die ik het wilde geven met behulp van een looptraining. Inmiddels ben ik op de helft en vond dat een geschikt moment voor een update.
running

Voor de eerste training was ik best wel zenuwachtig want ik was natuurlijk bang dat ik de aller allerslechtste zou zijn. Daarnaast was ik ook bang dat de training te vergelijken was met een grensoverschrijdende bootcamp-sessie. Ja, hier hebben we inderdaad een klein tot middelgroot trauma te pakken.
Gelukkig bleek het tegendeel waar en was de eerste training qua inspanning nog eerder te vergelijken met een uurtje stevig bowlen.
Nou wil ik niet zeggen dat ik het een makkie vond hoor want er werd aardig gezweet en gehijgd maar…het viel me alles mee. We hoefden bijvoorbeeld niet te rennen tot we er bij neervielen en mochten tussendoor steeds flinke stukken wandelen.
Over het algemeen zien de trainingen er als volgt uit: warming up, rondje rennen, loopscholing, intervaltraining, cooling down.
Mijn lievelingsonderdeel is zonder twijfel de loopscholing, hierbij moet je steeds een paar meter gekke sprongetjes doen waarvan je niet moe wordt en wat geen aanslag op je conditie is. De loopscholing is uiteraard wel van essentieel belang want hier leer je technisch correct te rennen. Als je dat onder de knie hebt zou het, zegt men, enigszins redelijk vanzelf moeten gaan. Dat wil zeggen, zonder te veel energie te verdoen aan onbelangrijke zaken als afzetten en landen. Wanneer je goed rent hoef je namelijk alleen je voeten steeds op te trekken en de rest regelt de zwaartekracht voor je. Nou…daar moet dus nog even aan gewerkt worden want vooralsnog gaat het alles behalve vanzelf maar, er is zeker progressie. Ik kan op dit moment al vier minuten achter elkaar ‘rennen’. Op bejaardentempo, dat dan weer wel, maar dat is volgens de deskundige totaal niet van belang.

Naast de wekelijkse training in het bos, wat overigens drie van de vier keer natuurtechnisch echt een genot is, worden we geacht twee keer per week zelf te trainen. Ik doe dat trouw en meestal zonder ernstige tegenzin. Verheugen doe ik me er tot op heden ook nog niet op en ik kan me nog even niet voorstellen dat ik dat ooit wel ga doen.

Inmiddels zijn er dus vier van de acht trainingen voorbij en drie keer hadden we prachtig weer maar afgelopen dinsdag viel het met bakken uit de lucht. De uren voor de training hield ik mijn telefoon goed in de gaten in de hoop dat iemand me wilde vertellen dat het niet door ging. Dat gebeurde helaas niet en ik zag er als een berg tegenop om te gaan. Afzeggen kon ik niet want dat zou veel te zwak zijn natuurlijk. Ik sleepte mezelf dus de auto in en reed naar het bos. Het stortregende gelukkig niet meer maar het miezerde nog wel flink. Ik besloot er natuurlijk het beste van te maken en moet toegeven dat ik het steeds fijner begon te vinden dat ik erbij was. Ik was ook wel een redelijke portie trots op mezelf aan het einde van de training.

Al met al gaat het dus vrij voorspoedig met de looptraining maar er is nog een hele weg te gaan. Ik heb mezelf namelijk ook een doel gesteld en dat is de Haarlemse Grachtenloop die op 27 juni plaatsvindt. Tegen die tijd moet ik dus in staat zijn om vijf kilometer achter elkaar te rennen. Op dit moment klinkt me dat nog als een grap in de oren maar natuurlijk gaat me dat lukken. Zonder twijfel!
nike fitspiration

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *