The fault in this movie

thefaultinourstartsIk hou van dit soort films: hoe romantischer hoe beter en hoe dramatischer hoe nog beter. The Notebook, The Holiday, Bridget Jones, Titanic, dat soort dus. En ik schaam me er niet voor, dat mag gewoon. Ze hoeven niet persé uit Hollywood te komen hoor en ik hou ook nog wel van andere films maar…nou ja eigenlijk gewoon niet.
Je snapt, ik verheugde me immens op ‘The Fault in our stars’ en had Eric bijna overgehaald met me mee naar de bioscoop te gaan. Bijna is niet helemaal dus keken we de film gisterenavond in onze illegale thuisbioscoop. Ik lag heerlijk onder mijn kleedje op de bank met een kopje thee binnen handbereik, klaar voor ruim twee uur drarom.
Voor degene die geen idee hebben; The Fault in Our Stars is een liefdesverhaal over twee mensen met kanker en hun kortstondige romance. *let op, kleine spoiler alert voor de rest van de tekst*

De eerste vijf minuten waren prima en ik was gefascineerd door het gezicht van hoofdrolspeelster Shailene Woodley. Ze zag er verre van ziek uit en later bleek dat ze er zelfs midden in de nacht nog uitgeslapen uitzag. Good for her.
Toen werd de tweede hoofdrolspeler geïntroduceerd en de film was, voor mij, in zijn geheel verpest. Vanaf het eerste moment kreeg ik de kriebels van de jongen die Gus speelt in de film. Ik kan er niet precies de vinger opleggen want hij in mijn ogen allemaal verkeerd deed maar de gladheid en perfectie stonden mij enorm tegen. Zo`n jongen waar niks op aan te merken valt en die alles doet zoals je verwacht dat hij het doet. Het ergste vond ik misschien nog wel dat hij bijna de hele film zo kijkt:
Ansel_ElgortBrrrrr….
Ik kon me door hem ook niet inleven in hun liefdesverhaal en geloofde niks van de romantiek want hij is een gladde jongen en is zo tegen alle meisjes. De voordehandliggendheden volgden elkaar in razend tempo op en ik kreeg maar geen sympathie voor Gus. Zelfs toen hij stervende was vond ik het lastig me in te leven in het gemis wat komen ging. Gus zelf blijkbaar ook want tijdens de scene dat hij nota bene een generale repetitie houdt voor zijn eigen begrafenis, zit hij nog altijd zo smerig te grijnzen.

Ik twijfelde of ik het boek van de film wilde lezen alvorens ik de film ging kijken maar toen had ik de film opeens al gezien en had ik spijt dat ik niet alléén het boek had gelezen.
Ik verwacht dat het boek best wel fantastisch is want ik kwam toch een paar prachtige zinnen tegen.
Moraal van het verhaal:
Heb je het boek gelezen en ben je van plan ook de film te gaan kijken dan raad ik je aan dit vooral te heroverwegen.
Heb je de film nog niet gezien en het boek nog niet gelezen dan raad ik je aan om slechts het boek te lezen en de afbeelding hierboven uit je geheugen te wissen.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *