Road trip – part V

We gingen dus naar Lady Musgrave Island. Een eiland. En voordat we op dat eiland kwamen moesten we anderhalf uur varen. In een boot. Die boot moest de torenhoge golven trotseren. De boot trotseerde de golven maar ik trotseerde vrij weinig. Voor het eerst in mijn leven werd ik zeeziek. Mensen die mij iets beter kennen weten dat ik in enige mate last heb van emetofobie. Je begrijpt, dit was niet het allerbeste begin van mijn dag.
De golven waren ook echt mega, de boot leek wel een kermisattractie zo hard stuiterde hij op de golven.
Dit was niet de enige pech voorafgaand aan het geluk. Het was het weer weer. De dag ervoor was het prachtig zonnig maar de dag zelf volledig bewolkt met hier en daar een flinke bui. Niks aan te doen, het beste er van maken.

koraal lady musgrave island
We begonnen met een uurtje snorkelen. Dit was onze eerste kennismaking met het Great Barrier Reef en toen ik voor het eerst in het water keek kon ik alleen maar verbazingwekkende klanken uitkramen door mijn snorkel. De onderwaterwereld vol gekleurde visjes, koraal en de bijbehorende stilte vind ik fascinerend.
Het koraal lag maar net iets onder het wateroppervlak dus je kon er niet overheen maar wel omheen zwemmen. Veel koraal groeit maar iets van één of twee millimeter per jaar en hier zagen we bergen van dat spul. Duizenden jaren oud dus. Echt geweldig.
En het werd nog beter. We zagen een enorme zeeschilpad van minimaal honderd jaar oud. Zo’n echte oude bok van zo`n anderhalve meter groot. Fantastisch natuurlijk. Hij lag lekker te chillen op de bodem van de zee. Ze kunnen, mits ze niets doen –en daar zijn ze vrij goed in-, tot vier uur onder water blijven. Ik doe ze dat persoonlijk niet na maarja, last time I checked was ik ook nog geen zeeschildpad.
Na het snorkelen gingen we met een glassbottom boot over het koraal. Nu kon je pas echt goed zien hoe groot het was en hoe ontzettend veel verschillende soorten er zijn. Er is bijvoorbeeld een soort met de naam ‘braincoral’ en dan lijkt echt precies op, je raad het al, hersenen. Het is bijna surrealistisch.

koraal great barrier reef

Tot slot maakten we nog een wandeling over het eiland. Het strand van het eiland bestond voornamelijk uit afgebroken koraal. Als je eroverheen liep klonk het alsof je over glas liep. Verder zaten er op het eiland vooral veel vogels en stonk het daardoor een beetje.
Al met al was het ondanks de vrij slechte start een fantastische dag. Op de terugweg ging het er iets minder ruig aan toe en heb ik alles gelukkig binnenboord kunnen houden.

DSC01231
De dag erna heeft niet veel woorden nodig want we hebben voornamelijk kilometers gemaakt. Een ruime vijfhonderd welteverstaan. Langs de weg staan continu borden die je aanmoedigen even te rusten, de gevolgen als je dat niet zou doen steken ze vervolgens niet onder stoelen of banken. Ook proberen ze je af en toe bij de les te houden door quizvragen te stellen.
Onderweg hadden we de hele dag prachtig weer maar zo`n twintig kilometer voor onze bestemming dikke grijze regenwolken. Het werd een avondje in de bus. We keken onder andere de film St. Vincent. Die is leuk. Moet je kijken.

Airlie Beach
Dinsdag reden we nog een klein stukje naar Airlie Beach. Het wordt zo ongeveer namelijk wel eens tijd voor mijn hoogtepunt van de vakantie en daarvoor moet je in Airlie Beach zijn. Ik wilde namelijk erg graag naar Australië om de Whitsunday Islands te zien en dan in het bijzonder Whitehaven Beach. Het allermooiste strand ter wereld. Google maar.
We kwamen lekker op tijd aan en konden alvast genieten van de prachtige omgeving hier. We liepen langs de kust naar het stadje en omdat je hier niet in zee kunt zwemmen in verband met dodelijke ieniemiekwalletjes hebben ze midden in de stad gewoon een prachtig zwembad aangelegd waar iedereen gratis gebruik van mag maken. En dan niet een rechthoekige bak vol chloorwater nee, een mooi aflopende laguna pool met uitzicht op zee en zelfs een ware lifeguard.
Ik verbaas me keer op keer over de voorzieningen in dit land want naast dat zwembad staan ook een paar elektrische barbecues die iedereen mag gebruiken en tja dan moet je ook ergens zitten dus picknicktafels in overvloed. Het kan haast niet anders dan dat de mensen hier ontzettend veel belasting betalen.

Vandaag -woensdag één april kikker in je witte bil- was het dan zover, we gingen naar Whitehaven Beach. Gisterenmiddag was het heerlijk weer en vanmorgen toen we wakker werden was het ook voornamelijk blauw met hier en daar een wit wolkje. Als snel werden de witte wolkjes grijs en vervolgens ook erg donkergrijs. Jahoor, Eric en Ingrid gingen weer een tripje doen. Maar ik bleef optimistisch, we moesten namelijk nog een flink stuk varen en wie weet klaarde het dan wel helemaal op. Wat dat varen betreft, ik had voorzorgsmaatregelen getroffen en een reistabletje ingenomen en dat werkte, of niet want het was ook een veel rustiger tochtje.
We voeren langs prachtige eilanden gehuld in dikke wolken, sommige konden we niet eens zien omdat er zoveel regen boven hing maar toen we aankwamen bij Whitehaven Beach scheen zowaar even de zon. Dat bleek enkel een sadistisch geintje want aangekomen bij het uitzichtpunt waren we doorweekt. Terwijl de rest van de groep alweer naar beneden liep om het strand op te gaan bleven wij stug wachten op een straaltje zon. Ons wachten werd soort van beloond want er verschenen steeds meer blauwe stukjes en het prachtige strand begon de vormen en kleuren aan te nemen waar ik me zo op had verheugd.

Whitehaven beach
Eenmaal op het strand bleek het zand niet alleen ontzettend wit maar ook ontzettend fijn en zacht. Het leek wel of ik in een hele grote bak kinetisch zand liep! Wauw.
Zoals eerder gezegd zwemmen er hier in de zee hele gevaarlijke kleine kwalletjes dus we moesten allemaal een wetsuit aan voordat we het water in mochten. Zo gezegd zo gedaan en ik dobberde in de zee die grensde aan het prachtigste strand ooit.
Na de lunch was het weer tijd om te snorkelen. Wederom prachtig koraal en kleurrijke visjes. Zwart-wit gestreepte vissen, zwart-geel gestreepte vissen, vissen met neonkleuren, kleine vissen, grote vissen, dikke vissen, dunne vissen. En één heel klein kwalletje maar daar ben ik snel voorbij gezwommen.


Het was weer een mooie ervaring en het feit dat mijn vooraf bepaalde hoogtepunt misschien wel niet daadwerkelijk mijn hoogtepunt is geworden lag zeker niet aan het weer maar des te meer aan alle anderen fantastische dingen die we tot nu toe hebben gezien.
En we doen lekker net alsof we nog lang niet naar huis hoeven.

2 thoughts on “Road trip – part V

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *