Ren je rot

De afgelopen tweeënhalf jaar ben ik vrij fanatiek aan het sporten geslagen. Dat was nodig want ik barstte uit mijn voegen.
Sporten vind ik niet per definitie leuk om te doen. Vaak genoeg hoor ik mensen over het ‘lekkere’ gevoel achteraf, nou daar kan ik niet over meepraten. Blijkbaar maak ik dat gelukzalige stofje niet aan. Niet na het sporten in ieder geval. Toch beweegt mijn discipline me drie tot vier keer per week naar de sportschool. In de winter is dat lastig omdat ik dan eigenlijk wil slapen of iets wil doen met een kleedje en een bank. Maar in de zomer is het ook moeilijk omdat er geen airconditioning in mijn sportschool is maar wel veel ramen en een plat dak. Wat precies de reden van een aircoloze sportschool is, is mij niet geheel duidelijk maar dat het oncomfortabel is, is mij inmiddels meer dan duidelijk.
Ik bedenk me dus iedere lente dat ik maar is een hobby moet gaan maken van hardlopen. Makkelijker gezegd dan gedaan aangezien ik sinds de middelbare school een diepgaande aversie heb tegen rennen. Ik was altijd de eerste die na de Cooper test, Shuttle run of warming up stond te hijgen langs de kant. Maar goed, het wordt mooi weer, ik moet sporten dus gaan met die banaan. Ik zet Evy voor de zoveelste keer aan en begin vol goede moed aan mijn eerste les. Haar prachtige Vlaamse stemgeluid en fantastische muzieksmaak is echter niet voldoende voor mij. Op het gebied van kracht en flexibiliteit kom ik aardig uit de bus maar als het aankomt op conditie kun je me nog altijd het best vergelijken met een astmatische vaatdoek.
Maar hé, alle begin is moeilijk, niet opgeven, het kan alleen maar beter worden. En dus sta ik twee dagen later gewoon weer in de startblokken. Sjongejonge m`n tweede les al en nog steeds geen verbetering! Weer twee dagen later regent het dus denk maar niet dat ik dan ga. En voor dat ik het weet staat mijn relatie met Evy en een goede conditie weer op het spel. Vorig jaar heb ik daarom besloten dat hardlopen niet mijn manier van bewegen is.

Na deze bekentenis lijkt het niet logisch dat ik aanstaande dinsdag start met een ware looptraining maar dat is dus wel het geval. Acht weken lang, anderhalf uur werken aan mijn hardloopskills. Ik raak al bijna buiten adem als ik er aan denk. Waarom dan toch? Ik zie het als een laatste kans voor het leed dat hardlopen heet. Als het nu niet lukt dan lukt het echt nooit. Het schijnt verslavend te kunnen zijn en aangezien ik redelijk verslavingsgevoelig ben, verwacht ik dat het niet lang zal duren voordat ik een marathon finish.

Ik ga in ieder geval proberen het bijltje er niet bij neer te gooien en mochten de vorderingen noemenswaardig zijn, of misschien juist niet, dan vernemen jullie dat uiteraard in een spiksplinternieuwe blogpost.
hardlopen

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *