Prequel

Ik had dus vooraf gedacht dat het ontzettend leuk zou zijn, de periode waarin je samen besluit om te proberen zwanger te raken. De spanning of het wel of niet gelukt zou zijn, het gevoel dat het wel eens echt zo zou kunnen zijn. Lekker naïef want ik had helemaal niet nagedacht over eventuele teleurstellingen en ook had ik niet nagedacht over de enorme lengte van een maand. Waar ik al helemaal niet aan had gedacht was mijn krachtige eigenschap; als ik iets wil dan wil ik het nu!

Het bleek dus helemaal niet zo leuk als ik had gedacht. Wij hadden vooraf afgesproken om het allemaal lekker op z`n beloop te laten gaan en er niet teveel aandacht aan te besteden. We hadden immers niet echt haast. Voor hem makkelijk gezegd en gedaan maar ik zat er eerlijk gezegd toch direct volledig en totaal middenin. De cyclus-apps werden geïnstalleerd en Google was, meer dan ooit, my best friend. Dat de mogelijkheid bestond was voor mij reden genoeg om nergens anders meer aan te denken. De eerste ‘ronde’ -want zo heet dat in cyclusland- was natuurlijk ook hartstikke spannend en leuk. De eerste menstruatie was ook prima, ik was natuurlijk vooral blij dat alles gewoon, zonder toegevoegde hormonen, werkte. En zo ging het ook de tweede maand. Ik had me niet de illusie gewaand dat het direct ‘raak’ zou zijn maar aan de andere kant wist ik dat dat ook net zo goed wel zo zou kunnen zijn. Ik beeldde me iedere maand in hoe het zou zijn als ik deze ronde zwanger zou zijn. Wanneer zou het kindje dan ongeveer geboren worden en hoe en wanneer zou ik het aan de toekomstige opa`s en oma`s gaan vertellen.
Ik was bijna nergens anders meer mee bezig, de eerste twee weken van de cyclusmaand viel het nog mee maar de weken na een mogelijke bevruchting was ik in opperste staat van alertheid, het vakjargon voor deze twee weken is trouwens ‘het wachtbankje’. Ieder inwendig prikje, borreltje of steekje werd uitgebreid geanalyseerd en jawel, daar heb je hem weer, gegoogled. Gek werd ik er bijna van, ik kon het moeilijk van me afzetten en die twee weken duren daardoor extra lang. Blijkbaar ben ik op dit gebied verre van geduldig.

Langzamerhand begon ik het toch wel echt jammer te vinden dat het nog niet gelukt was maar zodra ik ongesteld werd probeerde ik juist te genieten van de dingen die ik niet meer zou kunnen wanneer ik zwanger was. Zoals bijvoorbeeld, wijn drinken en nog meer wijn drinken.
Ook begon ik me inmiddels behoorlijk goed voor te stellen hoe ontzettend zwaar dit proces kan worden als er na bijvoorbeeld een jaar nog steeds geen resultaat is. Op dat punt waren wij gelukkig nog lang niet maar ik had er eigenlijk nooit zo bij stil gestaan.
Vol goede moed gingen wij een nieuwe ronde in, niet wetende dat dit onze ronde zou worden.

Wordt vervolgd.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *