Onmogelijk


Vandaag zag ik bovenstaand filmpje en ik besefte me weer eens hoe fascinerend ik goochelaars -of moet ik zeggen illusionisten?- vind. Niet per se omdat het leuk is om naar te kijken want ik vind het ontzettend irritant dat ik niet snap hoe de vork in de steel zit, maar iedere keer hoop ik toch dat ik de tovenaar -of moet ik zeggen magiër?- door de mand kan laten vallen. Dat ik precies iets heb gezien wat de rest van de kijkers niet heeft gezien. Nu vind ik vooral de trucs -of moet ik zeggen illusies?- zonder opschmuck, zoals kaarttrucs, interessant. Hoe is het nou toch mogelijk dat je niet ziet hoe het werkt?! Bij Hans Klok-achtige taferelen -zonder twijfel illusies- is er vaak zoveel rompslomp dat ik denk: oh ik zal vast wel iets gemist hebben tussen al die rookmachines, wapperende haren, sexy babes -of moet ik zeggen lieftallige assistentes?- en gezwaai met doeken door, waardoor het nu lijkt of hij iets onmogelijks heeft gedaan. Maar bij de ‘simpele’, kale kaarttrucs, geloof ik eigenlijk niet dat ik iets kan missen. Maar hoe is het dan mogelijk? En nee, het is echt niet leuker als je niet weet hoe het werkt. Het is veel leuker als je na afloop denkt: ja sjongejonge zo kan ik het ook! Wat een sukkel.
Ik wil dus gewoon na iedere truc/illusie/bedriegerij op entertainmentniveau die mijn ogen waarnemen een aflevering van Goochelaars Ontmaskerd erachteraan zodat ik weer lekker kan slapen. En daarmee basta!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *