Nu het nog kan

Zodra ik een positieve zwangerschapstest in mijn handen had ben ik begonnen met nadenken over wat ik allemaal nog samen wilde doen voordat onze creatie ter wereld komt. Natuurlijk was ik vooral ontzettend mega blij dat het ons gegund was dit mirakel des levens te ervaren maar aan de andere kant voelde ik ook best wel een behoorlijke portie angst. We waren immers een kleine tien jaar samen en dat is mij tot op heden prima bevallen. Nooit meer zal het leven alleen van ons samen zijn. De toekomst is rooskleurig maar ook gevuld met grote verantwoordelijkheden en eindeloze zorgen. Uiteraard verheug ik me ontzettend op ons leven met z`n drieën maar zoals jullie misschien weten heb ik nogal moeite met afscheid nemen van zaken waar ik warme herinneringen aan heb.

Nu wil het toeval dat ik ontzettend veel warme herinneringen heb aan ons duoleven. Ik ben me dan ook meer dan bewust van het feit dat we nu nog allerlei dingen samen kunnen doen zonder dat we daarvoor oppas moeten regelen of zorgvuldig luiertassen moeten inpakken en rekening moeten houden met slaapjes en voedingen. Het resultaat hiervan is dat ik eigenlijk alles wat straks minder makkelijk zal gaan, nu nog wil doen. Want…nu kan het nog! En alles waar ik dat zinnetje op kan betrekken wil ik nu ook nog heel graag doen. Een soort afscheidstournee van ons oude leven zou je het kunnen noemen.
Deze tournee heeft me inmiddels allerlei leuke activiteiten opgeleverd want ik zeg overal ja op. Ook als ik bijvoorbeeld helemaal niet zo heel veel zin heb om ‘s avonds nog even de kroeg in te gaan. Maarja, nu kan het nog dus laten we het toch maar wel doen.
Ook hebben we inmiddels een abonnementje op de bioscoop afgesloten. Want ondanks dat we de afgelopen tien jaar misschien dertig keer naar de bioscoop zijn geweest was onze gedachte nu uiteraard…nu kan het nog! En dus zitten we tegenwoordig wekelijks samen in de bioscoop. Zonder oppas, gemis of ongerust gevoel in ons achterhoofd.

De belangrijkste activiteit op mijn before-baby-to-list was een laatste verre vakantie met z’n tweeën. Hoe mooi en leuk ik Frankrijk, Spanje en Italië ook vind, het idee dat we pas over een jaar of twintig weer eens samen ver op vakantie kunnen vind ik best wel een agendapuntje. Ik roep dan ook al vanaf september dat ik voor de baby echt nog een keer samen op vakantie wil. Het allerliefst wilde ik naar een heerlijk Caraïbisch eiland maar toen was daar de vervloekte Zika mug en moest ik dat verlangen laten varen. Dit klinkt nu alsof het zonder slag of stoot ging maar in werkelijkheid vond ik dit ontzettende luxeprobleem erg moeilijk te relativeren. Gênant maar ik geef de hormonen de schuld.
Het resultaat is dat ik binnen korte tijd met mijn nietsverhullende buik op het Balinese strand vertoef. Nu het nog kan.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *