Klussen

Twee jaar geleden zaten we er middenin. De verbouwing. Na een korte maar krachtige huizenjacht vonden we ons huis. We hadden daarvoor een aantal huizen afgewezen, niet om de ruimte maar om de enorme hoeveelheid werk die overduidelijk aanwezig was. Dit huis zag er daarentegen op het eerste gezicht best wel netjes uit. En daar moet je het bij de duurste aankoop van je leven mee doen. Een eerste of misschien wel tweede en derde gezicht. Waar ik mascara van acht euro uitgebreid in de winkel mag testen en zelfs nog terug mag brengen moet ik een huis van honderdduizenden euro’s kopen zonder testrit.

Wij waren er op het tweede gezicht wel uit, dit was het huis waar wij in wilde wonen. En behalve dat, vonden we de vloer mooi en de muren zagen er op het eerste gezicht prima uit. Dat scheelt alweer wat werk, dachten we.
Toen werd het tijd voor het maken van de klusplannen. De keuken moest er echt uit en dit zorgde ervoor dat ook de vloer niet in zijn geheel behouden kon worden. Die er dan ook maar uit. De muren hadden aan de bovenkant authentieke piepschuimen sierlijsten. Die wilde we niet dus die moesten eraf, het pleisterwerk kwam mee en na een bezoek van de stukadoor bleek dat de gipslaag die op de muren zat eigenlijk zo`n beetje overal los zat. Beter haal je dat eraf anders heb je kans dat het nieuwe stucwerk ook los komt te zitten. Het huis wat er in eerste instantie vrij instapklaar uitzag, zag er anderhalve week na de sleuteloverdracht zo uit:
photo

Er werden leidingen verlegt, tegels gehakt, kozijnen geschilderd, keukens (eentje hoor) geplaatst, badkamers (ook eentje) betegeld, vloeren gelegd, muren gestuukt, muren droog gekeken, muren geverfd en uiteindelijk zelfs plinten gelegd. Het grotendeel van bovenstaande activiteiten werden gedaan in het tijdsbestek van één, ik herhaal één, maand. Hoe we het hebben gedaan weet ik achteraf ook niet maar het had volgens mij van alles te maken met een fantastisch klusteam in combinatie met mijn organisatorisch talent.

Uiteraard zijn er taken blijven liggen want ik was na deze intensieve klusperiode behoorlijk klusmoe. Tegen het einde van het jaar wilde ik geen gereedschap meer zien, geen kwast meer aanraken en geen bouwmarkt meer in. Mede door dit klustrauma ligt er nog allerlei weinig noodzakelijke arbeid op me te wachten, voornamelijk in de categorie afwerking. Deze karweitjes beginnen steeds harder te schreeuwen om aandacht en daarom gaat er weer geklust worden. Ik ben er al twee weken tegen op aan het zien maar…het is weer tijd.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *