Kinderen

Kinderen zijn superrrleuk, echt héél leuk. Zo leuk dat ik er elke dag mee werk. Kinderen zijn vooral erg grappig, schattig, vrolijk en eerlijk. En dat laatste punt is soms ook minder superleuk of ronduit verschrikkelijk. Zo moest ik laatst mijn koetsiekoetsie nul- tot vierjarige kindjes tijdelijk in de steek laten omdat er dringend hulp nodig was op de naschoolse opvang. De naam zegt het al, kinderen in de basisschool leeftijd dus. En die zijn over het algemeen iets bijdehanter, ietsiepietsie minder schattig en blijkbaar nóg iets eerlijker, Ik vind kinderen in de basisschool leeftijd lastig want ik ben gewend aan koetsiekoetsie kinderen. Ik vind ze dus veel te zelfstandig en vind hun behoeftes lastig in te schatten.
Afijn, de naschoolse opvang is het dus niet helemaal voor mij maar afgelopen week was het toch even nodig, geen probleem, zo gezegd zo gedaan. Het begon met een potje voetballen wat eindigde in de stromende regen, dit kwam mijn humeur niet ten goede. Het partijtje werd vervolgens binnen afgemaakt met behulp van de tafelvoetbal. Ik besloot een kijkje te nemen en werd al snel aangewezen als scheidsrechter. Godzijdank op miniatuurniveau. Ik werd bijgestaan door een meisje van een jaar of vijf met schattige blonde krulletjes. Ze deed me denken aan mijn lieve nul tot vierjarige schattepatatjes dus ik voelde me veilig. We discussieerde een beetje over de tussenstand waarna haar blik op mijn middenrif bleef hangen en ze de volgende verschrikkelijke woorden uitsprak: “Heb jij een baby in je buik?”.
Ik besefte me op dat moment dat het niet alleen de schattigheid, afhankelijkheid en grappigheid is die me zo aanspreekt in nul tot vierjarige maar vooral de aanwezigheid van babyvet, want dan valt mijn foetusloze doch iets uitstekende buik tenminste niet zo op.
zittenofstaan

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *