Hoofdstuk 3 – gewenning, genieten en het geslacht

Ik kreeg de misselijkheid een beetje onder controle. Zolang ik gestructureerd at voelde ik me vrij goed. Echter! De hormonen. Mi gado, de hormonen! Ik kon sommige mensen niet luchten of zien en ook mijn geduld begon karige vormen aan te nemen. Sjongejonge ze zullen wel gedacht hebben, de mensen in mijn omgeving die nog van niets wisten. Nog nooit ben ik zo ongegeneerd chagrijnig en onaardig geweest. Ook heb ik lopen zuchten als nooit tevoren. Onder andere omdat het de misselijkheid iets verlicht maar ook gewoon uit irritatie. Nee ik was zeker niet het zonnetje in huis.

honingdrop
Ook mijn wederhelft heeft eronder te lijden gehad. Zo had ik al een tijdje zin in honingdrop maar precies op de dag dat ik aan het verlangen bezweek was het honingdropschap in de supermarkt leeg. De volgende dag vroeg ik Eric om uit zijn werk honingdropjes mee te nemen. Ervan uitgaande dat hij met zijn gezonde verstand wel wist dat er eigenlijk maar één soort honingdrop bestaat namelijk die van Venco. In de welbekende bijenkorf vorm. Die en geen ander. Toch kreeg hij het voor elkaar om thuis te komen met een ieniemienie zakje AH eigen merk suikervrije honingdrop in de vorm van schattige beertjes. Nou…die moest ik dus niet! Ik was diep teleurgesteld en stribbelde niet tegen toen hij zijn jas weer aantrok om een zak echte honingdrop te halen. Jep, ik begin me al lekker naar de clichés te gedragen.

Termijnecho

De eerste ‘officiële’ echo, de termijnecho. Ondanks dat we het hartje al hebben zien kloppen is het worst case scenario de afgelopen dagen vrij vaak door mijn hoofd gegaan. Het is toch allemaal nog zo pril.

Eenmaal binnen stelt de echoscopiste een aantal korte vragen waarna ze gelukkig zei; ‘zullen we dan maar gewoon gaan kijken’. En dat is wat we deden, wel drie hele minuten lang en toen was het alweer voorbij. Mij maakte het eigenlijk niet uit, ik hoefde alleen maar te horen dat alles in orde was. En dat was het. We konden zelfs al vingertjes tellen. Èn we konden de hartslag voor het eerst horen. Onwerkelijk dat dat allemaal in mijn lichaam zit terwijl ik er niets van merk. We kregen een mooi rijtje foto’s mee en mijn dag kon niet meer stuk.

Week elf tot en met twintig

Beetje bij beetje wordt het nieuws verspreid en van alle kanten wordt er naar me geroepen dat ik vooral moet ‘genieten’. Soms beangstigd dat me want misschien doe ik dat wel niet genoeg maar ik kan het toch ook niet forceren. Hoe weet je of je wel genoeg geniet…

IMG-20151031-WA0005_1
Wat me verbaasd is de vraag van mensen of het wel ‘de bedoeling’ was. Het is me denk ik al zes tot acht keer gevraagd. Zelfs mensen die weten dat we al oneindig veel jaar bij elkaar zijn durven die vraag te stellen. Misschien zie ik er gewoon niet uit alsof ik graag moeder word of hadden mensen het toch nog niet verwacht ofzo, ik krijg er geen prettig gevoel van in ieder geval maar leg het ook net zo makkelijk weer naast me neer.

De misselijkheid is steeds minder maar avondeten blijft wel een heikel punt. Witte rijst met komkommer vind ik nog de beste optie. Vooral neutrale smaken waarvan de bereiding geen geurtjes achterlaat zijn ok. Ik vind het nog steeds ongelofelijk.

Met ruim vijftien weken hebben we een pretecho. Geslachtsbepalende echo wordt dat genoemd maar het geslacht is natuurlijk al lang en breed bepaald. Ik zou persoonlijk stemmen op een naamsverandering naar geslachtsonthullende echo.
De naam pretecho vind ik dan wel weer goed gekozen want een pretje was het zeker. We mochten lekker lang kijken en de echoscopiste was een schatje. Na zo`n 10 minuutjes echoën kwam het ‘verlossende’ woord. We krijgen een dochter!
Ik had van tevoren helemaal geen voorgevoel maar zag mezelf wel altijd als moeder voor me met een dochter. Dat wordt nu dus werkelijkheid, fantastisch!

Inmiddels begint mijn buik toch ook lichtelijk te groeien. Nu had ik van mezelf al een licht zwanger silhouet maar zelf merk ik dat het toch allemaal een beetje meer op gaat zetten. Nog lang niet genoeg om ermee te showen want vooralsnog lijk ik gewoon een beetje extra dik.
Lichamelijk merk ik ook dat ik langzaam maar zeker wat begin af te takelen. Vooral mijn rug heeft het af en toe zwaar. Vooral na een dag werken vol bukken en tillen. Toch vind ik het heel lastig om over dit soort dingen te ‘klagen’ omdat het allemaal zo`n voorrecht is. Lastig.

Twintig weken echo

Natuurlijk ben ik weer vroeg wakker op een echodag. Ik denk dat ik dit misschien wel de spannendste echo vind. Ik ben zo bang dat er straks een lange stilte valt.
Het is zo’n complex iets wat zich in mijn lichaam afspeelt dat ik haast niet kan geloven dat er niet ergens iets is misgegaan. Laat het alsjeblieft niet zo zijn.

En gelukkig was het ook niet zo. Alles zag er goed uit en er waren geen bijzonderheden te zien. Wat een opluchting en wat was ons meisje alweer veel gegroeid zeg. Vanaf nu wordt het volop genieten en mag ik me van mezelf nergens meer druk om maken wat betreft de zwangerschap. Ik heb er nu ook echt wel vertrouwen in dat alles gewoon goed gaat en dat we in mei een gezond meisjes mogen verwelkomen. Met twee beentjes zoals je ziet.

20-weken - 23cm - 3

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *