Hoofdstuk 2 – de ontknoping

Het was de hoogste tijd om mijn angst voor het onbekende opzij te zetten. De volgende ochtend was het moment dan toch echt daar. Ik plaste half in en half over een plastic bekertje en wachtte vervolgens ongeduldig tot de soon-to-be daddy ontwaakte.
Het was de hoogste tijd om een einde te maken aan deze onzekerheid. Ik hield de test een paar seconden in het plastic bekertje en legde hem vervolgens braaf en op zijn kop weg. Na een minuut of tweeënhalf draaide ik de test om en daar was hij dan, onze eerste, vrij onpersoonlijke, ontmoeting die de rest van ons leven zal veranderen.


Het resultaat verbaasde mij niet maar toch was er ongeloof. Is het echt? Groeit er iets in mij? Worden wij echt een papa en een mama? We hebben minimaal een uur in bed gelegen kijkend naar twee roze streepjes. Het zo gewenste maar tegelijkertijd angstaanjagende resultaat. We lieten het bezinken maar het bezonk niet.
Uiteindelijk kregen we honger en ik besloot een eitje te bakken. Automatisch bakte ik  een spiegelei waarvan ik op het laatste moment toch maar even de dooier doorprikte. Het was dus echt zo.

Week vijf tot en met acht

Het weekend na ‘de test’ gingen we naar Berlijn. Samen, met z’n tweeën, of moet ik nu zeggen met z`n 2+1/9?
De dagen in Berlijn waren heerlijk en samen begonnen we aan het idee van de zwangerschap te wennen. Het was ons geheim en we hebben het zelfs al over namen gehad.
Ik had in Berlijn nog totaal geen last van kwaaltjes behalve dat mijn conditie echt al treurige vormen had aangenomen en ik soms zware/vermoeide benen had.
Ook merkte ik dat ik de laatste dagen wat minder goed tegen specifieke etensgeuren kon. Zo gingen we in onze laatste uurtjes in de rij staan voor de wereldberoemde Mustafa`s Gemüse Kebab, waar ze overigens ook prima vega-broodjes verkopen, maar ik moest er even niet aan denken. Zelfs de lucht van de kraam stond me niet aan. Nu hadden we de dagen ervoor ook al regelmatig Arabisch gegeten en de avond ervoor was dat in een restaurant met een vrij belabberde afzuiging dus het was me gewoon even te veel. Dacht ik.

Bij terugkomst in Nederland bleek dat ik een soort trauma had opgelopen in Berlijn. Tenminste als het aankomt op eten en dan met name Arabisch eten. Bij het woord ‘falafel’ moet ik bijna overgeven en een paar dagen later kon ik niet eens het woord ‘Berlijn’ meer horen zonder misselijk te worden. Het blijkt de combinatie warm en gekruid te zijn waar ik liever niet aan wil denken. Als er dan ook nog vlees aan te pas komt dan is de maat helemaal vol.
Ik vind het echt ongelofelijk hoe je lichaam dit soort dingen voor elkaar krijgt. De Arabische keuken is echt één van mijn lievelings maar ik kan me nu niet voorstellen dat ik ook nog een broodje falafel bestel.

De weken erna  werd het avondeten uberhaupt een vrij grote challenge. Ik had nergens meer zin in en al helemaal niet in warme dingen. Het gekke is dat als het er is dat ik het wel gewoon kan eten en zelfs best wel lekker kan vinden. Het gaat echt om het idee en de lucht die erbij komt.
Zo gingen we op een avond eten bij vrienden, ik was de hele dag al medium misselijk en zodra we hun territorium binnenstapten kwam me een fikse gekruide, warme, etenslucht tegemoet. Er stonden Mexicaanse wraps op het menu, normaal heel lekker maar een van de laatste dingen waar ik op dat moment voor zou kiezen. Ik liet niks merken en toen ik het eenmaal voor me had staan smaakte het me eigenlijk ook wel prima.
Ik vind het een hele vreemde ervaring om zo weinig interesse te hebben in eten. Waar ik een paar weken terug nog niets liever deed dan eten en ook echt veel zin kon hebben in eten is het me nu om het even. Als het er is dan eet ik het maar zo niet dan niet. Ik herken dat totaal niet van mezelf.

De dagen leken voorbij te kruipen maar toen was het dan toch echt zover. We gaan ons kindje in wording voor het eerst, in superminiatuur, zien. Dat hopen we tenminste want er is ook rekening gehouden met een eventuele teleurstelling.
Nooit had ik gedacht dat, door de ene onzekerheid weg te nemen aan de hand van een simpele test, een acute nieuwe en misschien wel intersere, onzekerheid zou ontwaken.
Ik heb totaal geen reden om ongerust te zijn maar toch hoor je ook vaak genoeg dat een vruchtje gewoon ongemerkt gestopt is met groeien. Ik ben inmiddels helemaal gewend aan het idee dat ons leven in mei 2016 totaal op z’n kop gaat staan dus aan dat laatste scenario wil ik eigenlijk niet denken. Daar naast vond ik de afgelopen weken, ondanks mijn milde kwaaltjes, toch vrij pittig.

echo 8 weken - 16mm
Gelukkig hoefden we niet lang te wachten bij de verloskundige en daardoor heb ik ook nauwelijks de tijd gehad om zenuwachtig te worden.
De verloskundige legde uit wat ze ging doen en na een paar seconden vertelde ze dat ze een vruchtje zag en ook een kloppend hartje. Pfiehw.
Ik vertrouwde maar op haar deskundigheid want ik kon er zelf niet heel veel van maken. Natuurlijk zag ik wel de o zo belangrijke flikkering en het kleine kikkertje in mijn buik was toch al zestien millimeter groot. Van niks naar zestien millimeter in acht weken vind ik een mooie prestatie. De onzekerheid verdween voor nu en in één klap werd het nu toch een stuk echter.  Wat een opluchting.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *