Elektrische frustratie

De wereld is behoorlijk in ontwikkeling en zoals eerder beschreven vind ik dat fascinerend. Er zijn echter ontwikkelingen die mijn gemoedstoestand niet bepaald ten goede komen.

Het beste en misschien wel enige voorbeeld wat ik hiervan kan noemen is die verdomde elektrische fiets. Begrijp me niet verkeerd hoor, ik snap heel goed dat het voor mensen die moeite hebben met bewegen een uitkomst is maar oh, oh, oh wat vind ik het irritant wanneer ik weer eens wordt ingehaald door zo`n zoemende machine. Hetgeen me het meest stoort is de houding van de bestuurder. Want terwijl ik met man en macht probeer windkracht zeven te trotseren word ik ingehaald door een fier rechtop zittende dame of heer op leeftijd.
Op welke leeftijd? Twee jaar geleden was het zestig plus, een jaar geleden vijftig plus maar tegenwoordig zie ik zelf jonge bloempjes op het elektromotorisch aangedreven trapijzer.

elektrische fiets frustratie

De elektrische fiets wordt standaard en dat baart me zorgen. Ik zie mijn dagelijkse fietstochtje namelijk als een stukje lichaamsbeweging. Als ik niet ga sporten voel ik me iets minder schuldig want ik heb immers drie kwartier woon-werkfietsverkeer achter de rug.
Het gebeurt bij mooi weer zelfs weleens dat ik de racefiets pak in ruil voor een uurtje sportschool. In mijn ogen trap ik dan de benen onder mijn lijf vandaan en ga ik zeker een stuk harder dan alle ‘normale’ fietsers. Ik krijg het warm, ik word moe, ik zweet me een ongeluk en hoppa links word ik voorbij gefietst door een rustig trappende, om zich heen kijkende persoon waarop geen zweetdruppeltje te bekennen is.
Ik vind dat enigszins frustrerend en zou daarom bij deze aan iedereen op een elektrische fiets willen vragen om gewoon net te doen alsof het toch veel moeite kost. In ieder geval als ze mij inhalen dan.

 

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *