De boom

Het is weer zover, the most wonderful time of the year waarin we met z`n allen stervende bomen in ons huis zetten ter decoratie. Ja, ik ook natuurlijk. Ieder jaar sta ik weer te trappelen voor de Ikea om een, bijna gratis, boom uit te zoeken. Niks gratis aan natuurlijk want in januari koop ik waarschijnlijk niet voor negentien euro aan spullen, die ik sowieso al niet per se nodig had, maar voor negenenveertig euro.
In ieder geval moet er zal er een kerstboom komen. Maar ieder jaar spookt de gedachte weer door mijn hoofd hoe ontzettend vreemd de hele kerstbomentraditie eigenlijk is. Terwijl we aan de ene kant met man en macht proberen de regenwouden in stand te houden zagen we ieder jaar miljoenen, dan wel miljarden, perfect gezonde sparretjes om zodat we er de meest afzichtelijke decoratie-items in kunnen hangen. We kijken er een maandje naar en hoppa, weg ermee. Eigenlijk van de zotten natuurlijk.
Ons boompje staat inmiddels al een tijdje stevig en fier in een standaard waar zelfs nog een litertje water bij geschonken kan worden. Ik denk om  het leed van de boom te verzachten door hem het gevoel te geven dat er nog voor hem gezorgd wordt. Niets is uiteraard minder waar.

Maar! Wat ik eigenlijk nog veel gekker vind is het plaatsen van een plastic boom in een huiselijke omgeving. Natuurlijk mag iedereen gewoon doen wat ‘ie wil en kunstbomen zijn ervoor om op te zetten maar als ik er even goed over na denk vind ik het zoiets raars. Want omdat men bijvoorbeeld geen zin heeft in naalden in huis/een perfect gevormde boom wil hebben/niet ieder jaar een schuldgevoel wil hebben omdat ze een boom hebben laten kappen/dennengeur maar vindt meuren, wordt er ieder jaar dezelfde boom uit een doos gehaald. Een boom die je kunt uitvouwen en takje voor takje kunt vormen. Een product uit de natuur maar dan op z’n onnatuurlijkst.
Ik heb er mijn gehele jeugd trouwens met veel plezier naar gekeken en jaar na jaar de takjes zorgvuldig uitgevouwen. Waarom mijn ouders voor een kunstboom zijn gegaan weet ik eigenlijk niet maar ik gok dat het een puur praktische achtergrond heeft gehad. Ik denk dat de kerstbomen van vroeger ook nog wat meer naalden loslieten dan nu want ik vind dat tegenwoordig echt geen argument meer.
Inmiddels zijn de grijze duifjes overgestapt op een echte boom maar alleen wanneer ik ze persoonlijk kom controleren want het liefst brengen ze de kerstdagen boomloos door. Onbegrijpelijk!

De moraal van dit verhaal is dat ik het plaatsen van een levende, dan wel onsterfelijke boom in huis maar een bijzondere aangelegenheid vind. Desondanks hang ik ieder jaar met veel plezier en zorgvuldigheid ons exemplaar vol bombastische ballen en lampjes. Zo gezellig.

IMAG6589_1

2 thoughts on “De boom

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *