Afscheid

Er moest afscheid genomen worden. Van het land, van de camperbus, van de sterren, van de dieren, van de camping, van de zon, van de temperatuur, van de zee, van de frozen yoghurt, van het rif, van het strand, van het zwembad, van het eten, van het koken, van het buiten zitten, van de koekjes, van de warme avonden, van het buiten leven, van de wijn, etcetera.
Ik moest van alles individueel afscheid nemen. Dat moet ik altijd.
Vooral als ik eigenlijk nog geen afscheid wil nemen.

Wanneer iets leuks ten einde komt ben ik hoog emotioneel en wil ik alles heel bewust voor de laatste keer doen zodat ik weet dat het de laatste keer is geweest en er voor mijn gevoel afscheid van heb kunnen nemen.

DSC01543

Op vakantie wilde ik bijvoorbeeld per sé nog één keer het water in omdat ik er de keer ervoor niet bij stil had gestaan dat het weleens de laatste keer geweest zou kunnen zijn. Handig was het niet want we wilden vrij snel erna nog even het stadje in. Het resultaat was dat ik met natte zwemkleding in mijn kleren moest máár ik had wel afscheid kunnen nemen van het water.
En zo gaat dus met alles, niet alleen op vakantie maar bijvoorbeeld ook bij een verhuizing. Ik moet alles bewust voor de laatste keer hebben gedaan zodat ik er voor mijn gevoel ook afscheid van heb kunnen nemen. Van de laatste keer douchen tot de laatste keer de boodschappen omhoog tillen.
Het vergt een behoorlijke oplettendheid zoals je wellicht begrijpt en het is vooral ook behoorlijk vermoeiend. Ik zie het als mijn vorm van dwang en volgens mij is het dat ook.

Uiteraard ben ik niet altijd even alert en schiet er huis wel eens wat bij in. Ik denk namelijk niet dat ik afscheid heb genomen van de laatste keer dat ik mijn neus snoot in ons vorige huis. Dat is ook niet zo erg hoor. Het ligt een beetje aan de situatie natuurlijk.
De laatste keer dat we op vakantie kangoeroes zagen wist ik niet dat het de laatste keer zou zijn en heb ik dus ook geen afscheid genomen. Toen het besef kwam dat we waarschijnlijk geen kangoeroes meer zouden zien ben ik toch even gaan kijken of er niet nog ergens een mogelijkheid was. Die was er niet en dat was dan ook geen ramp maar stel dat de mogelijkheid er wel was geweest dan had ik daar zeker gebruik van willen maken. Ongeacht of het praktisch was geweest of niet.

DSC00937

Zo vond ik het ook heel jammer dat, op de laatste dag dat we konden koken in ons Australische camperbusje, de winkels eerder dicht waren vanwege Pasen zodat we geen boodschappen meer konden doen en verplicht uit eten moesten. Ik had geen afscheid kunnen nemen van het kokkerellen in de bus. En kokkerellen in de bus klinkt een stuk gezelliger dan dat het in werkelijkheid was hoor. Kokkerellen in de bus was namelijk vooral zo snel mogelijk weer uit de bus want in de bus liep de temperatuur op tot zo`n vijftig graden Celsius -wilde gok-  waardoor de pasta gekookt werd in vijftig procent kraanwater en vijftig procent transpiratievocht.
Niet bepaald een pretje dus en de meeste mensen zouden maar al te graag verplicht uit eten gaan maar toch, toch had ik heel graag bewust voor de laatste keer een maaltijd bereid en doorweekt en oververhit opgegeten bij de camper.

DSC01619

Ik weet heel goed dat het niet echt nodig is om van alles afscheid te nemen maar mijn geest is het daar toch niet altijd mee eens. Vandaar dus ook dat ik zelfs op het vliegveld vlak voor onze terugreis nog zat te smelten in de zon. Ik was gewoon afscheid aan het nemen.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *