Hoofdstuk 6 – the grand finale

Het kon natuurlijk niet anders maar even voor de duidelijkheid: ZE IS ER! En ja dat is reden genoeg voor wat hoofdletters want oh, oh, oh, wat een prachtig meisje hebben wij gekregen. Haar naam is Juune en ze kwam uiteindelijk ter wereld op 19 mei 2016.

IMG_20160520_114010
Op 17 mei had ik een afspraak bij de acupuncturist en dronk ik ‘s middags een litertje tonic en die avond begon het zogenaamde ‘rommelen’. Bovenstaande ‘hulpmiddelen’ zouden hierbij aan bijgedragen kunnen hebben maar het zou ook zomaar gewoon toeval kunnen zijn geweest. We zullen het nooit weten. Afijn, ik sliep die nacht nauwelijks maar de dag erop leek alles weer vrij rustig. Aan het einde van de middag begon het echter serieus te worden en rond middernacht gingen we naar het ziekenhuis. De nacht die volgde was er niet een zoals besproken tijdens mijn cursus zwangerschapyoga. Het was er zelfs een die tijdens alle zestig afleveringen van One Born Every Minute nooit voorbij was gekomen en die dus ook niet als mogelijk scenario door mijn hoofd is gegaan tijdens de voorbereidingen.
Ik checkte aan het einde van de helse rit nog even bij de gynaecoloog – die overigens op een slager leek, type; groot, kaal en enorme handen – of dit onder de categorie zware bevallingen viel en hij antwoordde hier bevestigend op. Het lag dus niet aan mij.

De belofte dat je alle pijn bent vergeten zodra je je kindje voor het eerst ontmoet kan ik bij deze ook direct ontkrachten. De belofte dat het een magisch moment is wanneer je je kindje voor het eerst ontmoet kan ik bij deze direct bekrachtigen.
Qua emoties volgde een combinatie van opluchting, euforie, ontlading, verwondering, bewondering, vreugde en ja ook voelde ik direct intense liefde voor het persoontje wat zojuist haar weg naar de buitenwereld had gevochten.

IMG_20160522_232627
Inmiddels is ze alweer bijna vier weken oud en heb ik het idee dat ik haar al behoorlijk goed heb leren kennen. Behalve als ze ‘s nachts niet wil slapen maar wel moe moet zijn en eigenlijk geen honger kan hebben maar dat terzijde.
Ik vind het tot op heden een overweldigende ervaring en besef me nog nauwelijks dat wij haar toch echt hebben gemaakt en dat ze voor altijd bij ons zal blijven. Op emotioneel gebied gebeuren er dingen met me waarvan ik niet eens wist dat ze konden gebeuren. De eerste weken stroomden de tranen al over mijn wangen als ik naar haar keek. Alles waar ik vooraf luchtig over dacht daar denk ik nu zwaar over en ik moet er niet aan denken om haar over een paar maandjes hele dagen te moeten verlaten. Ik wil iedere minuut, eigenlijk seconde, bij haar zijn en naar haar kijken want ze groeit zo snel en al die veranderingen maken me nu al weemoedig. Ik kan me al bijna niet meer herinneren hoe het was om haar in mijn buik te dragen en ook dat vind ik eigenlijk jammer.
Ik vind het heerlijk om hele dagen met haar te zijn en kan uren naar haar kijken. Ik heb denk ik al minimaal vijfhonderd keer tegen Eric gezegd; ‘kijk nou, ze is zó lief’ en ik smelt keer op keer van haar schrikreflex. Dat is nog wel het allerschattigst.
Ik ben ontzettend benieuwd naar hoe ze er over een paar maanden uitziet maar ik probeer op dit moment bijna obsessief bewust alles wat ze doet, hoe ze voelt en hoe ze beweegt in me op te nemen.
Zodat ik het me blijf herinneren.

IMG_20160611_200101